Strona główna | O nas | Cennik | Aktualności | Kontakt | Praca

Częste problemy:

Blizny
Cellulit
Nadpotliwość
Owłosienie
Przebarwienia
Rozstępy
Rozszerzone naczynka
Rumień
Sucha skóra
Tatuaż
Tłusta skóra
Trądzik
Trądzik różowaty
Usta
Włókniaki
Wrastający paznokieć
Wypadanie włosów
Zmarszczki
Znamiona

Wypadanie włosów - łysienie

Wypadanie włosów jest problemem dotyczącym kobiet i mężczyzn, niezależnie od wieku, gdyż włosy są atrybutem urody, młodości, atrakcyjności. W związku z tym utrata włosów wiąże się z dużym dyskomfortem, problemem kosmetycznym i psychologicznym, może doprowadzić nawet do depresji.

Przyczyny wypadania włosów są trudne do określenia. Mogą być związane ze stresem, chorobami skóry głowy (łojotok, łupież), chorobami ogólnymi (nowotwory, choroby tarczycy), ubogą dietą, brakiem witamin, zaburzeniami krążenia, zaburzeniami hormonalnymi np. w okresie ciąży, laktacji czy sezonowością utraty włosów. Nagłe wypadanie włosów często związane jest także z lekami, środkami chemicznymi jak farba, trwała i taka utrata włosów jest przejściowa i odwracalna i nie od razu doprowadza do łysienia. Wg obowiązującej klasyfikacji łysienie dzielimy na bliznowaciejące (wtórne) i niebliznowaciejące (pierwotne).

Najczęstsza forma łysienia niebliznowaciejącego, czyli pierwotnego, to: łysienie plackowate oraz łysienie androgenowe mężczyzn i kobiet.

Łysienie plackowate rozpoczyna się nagle, w różnym wieku, w postaci ograniczonych ognisk wyłysienia przede wszystkim na skórze głowy. Początkowo powstaje pojedyncze okrągłe ognisko, następnie pojawiają się liczne nowe ogniska, aż do całkowitego wyłysienia skóry głowy lub ogólnej, równomiernej utraty włosów. Również w okolicy brwi, rzęs, pach i narządów płciowych. Przyczyny łysienia plackowatego mogą być różne: ogniska zakaźne w organiźmie, zaburzenia gruczołów wewnątrzwydzielniczych, autoagresję, zaburzenia psychosomatyczne, neuropatię oraz inne. Łysienie plackowate charakteryzuje się skłonnością do samoistnego odrostu włosów. Początkowo włosy ,które odrastają są białe, a po pewnym czasie obserwuje się powrót pigmentu.

Łysienie nabyte odwracalne towarzyszy wielu chorobom jak niedoczynność przysadki, niedoczynność i nadczynność tarczycy, niedoczynność przytarczyc, cukrzycy, w chorobach zakaźnych. To także łysienie poporodowe pojawiające się ok. 11-16 tygodnia po porodzie, łysienie spowodowane lekami, chemioterapią, rtg-terapią, retinoidami, hiperwitaminozą A i PP, kosmetykami używanymi do ondulacji, rozjaśniania i farbowania włosów, które zawierają w swym składzie bithinol, para-związki, amoniak, perhydrol czy tioglikolan amonowy, w przebiegu niedożywienia, niedoborach witaminowych, niedokrwistości, w okresie menopauzy, kiedy dochodzi do spadku poziomu estrogenów.

Łysienie androgenowe przybiera rozmaitą postać w zależności od płci pacjenta. U kobiet włosy wypadają między 20-24 rokiem życia oraz 35-40. Przyczyną są zaburzenia hormonalne, a dokładniej wzrost poziomu androgenów lub nadmierna wrażliwość mieszków włosowych na androgeny. Dochodzi do stopniowego ścieńczenia, przerzedzenia włosów, głównie na szczycie głowy Wysoki poziom androgenów u kobiet, oprócz utraty włosów, może powodować łojotok, trądzik oraz hirsutyzm, czyli nadmierny porost włosów w miejscach typowych dla mężczyzn.

Łysienie androgenowe i hirsutyzm u kobiet może być objawem zaburzeń hormonalnych takich jak: zespół pęcherzykowatego zwyrodnienia jajników, zespół Cushinga (nadczynność kory nadnerczy pierwotna lub wtórna), zespół nadnerczowo-płciowy, guzy jajnika lub nadnerczy. Łysienie androgenowe u mężczyzn pojawia się w różnym wieku i w dużym stopniu jest uwarunkowane genetycznie. Często towarzyszący łojotok nasila nie tylko wypadnie włosów, ale także zmiany trądzikowe. Rozpoczyna się w okolicy czołowej pogłębiając zakola i w okolicy szczytowej. Łysienie rozszerza się ,aż w końcu powstaje rozległa łysina z wianuszkiem włosów otaczającym łysinę.

Dużą grupę stanowią łysienia bliznowaciejące, czyli wtórne. Jest to utrata włosów wywołana bliznowaceniem skóry owłosionej. Blizny są stanem zejściowym różnych chorób włosów lub skóry jak: urazy mechaniczne, oparzenia II i III stopnia, ciężkie postacie półpaśca, niektóre grzybice, choroby bakteryjne, toczeń rumieniowaty, twardzina skóry, liszaj płaski i inne. W powyższych przypadkach niezbędne jest szybkie rozpoznanie choroby zasadniczej i wdrożenie odpowiedniej terapii, która często pozwala na ograniczenie wielkości.

Leczenie łysienia nie zawsze jest skuteczne. To nie tylko farmakologia ogólna i miejscowa, ale także możliwość zastosowania zabiegów, które działają pobudzająco, zwiększają ukrwienie i odżywienie mieszków włosów przynoszą zatrzymanie wypadania włosów , a w perspektywie odrost. Można zastosować różne formy drażnienia począwszy od specjalnych mieszanek drażniących ,drażnienia mechanicznego np. d'Arsonval oraz biostymulację laserową, mezoterapię.